நீங்களும் மாஸ்டர்தான் ஷங்கர்

இன்று காலை 6.45 மணியளவில் நடைப்பயிற்சி செல்லப் புறப்பட்டேன். அப்போது ஷங்கரைப் பார்த்து நீலம் மார்ச் இதழ் தரலாமே என்று தோன்றியது. தகவல் தெரிவித்துவிட்டுப் போகலாம் என்று அழைத்தால் அவரின் எண் அணைத்துவைக்கப்பட்டிருந்தது. எப்படியும் எழுந்துவிடுவார் என்று கையில் இதழை எடுத்துக்கொண்டேன். M70 பேருந்தில் ஏறி பேபி நகர் நிறுத்தத்தில் இறங்கினேன். கிட்டத்தட்ட 90 களிலிருந்தே வேளச்சேரி அறிமுகம் என்றாலும் விஜய நகருக்கு அடுத்து முதலில் வருவது பேபி நகரா, டான்ஸி நகரா என்கிற குழப்பம் நீண்ட காலமாகவே இருந்து வந்தது. சமீபத்தில் அக்குழப்பம் தீர்ந்துவிட்டது. மர்பிதாஸ் சாலை நடை மேம்பாலத்தில் ஏறினால் பேபி நகர் 2 வது பிரதான சாலையில் இறங்கிவிடலாம். வள்ளுவர் தெரு, கம்பர் தெரு, பாரதி தெரு, வாஞ்சிநாதன் தெரு ஆகிய தெருக்களைக் கடந்து செல்லும் போது காய்ந்த வேப்ப இலைகள் நடனமிட்டபடி உதிர்ந்தன. குப்பைத் தொட்டியின் முன்னே அப்போதுதான் வெட்டப்பட்ட நாரத்தை மரம் துண்டு துண்டாகக் கிடந்தது. அருகில் துப்புரவுப் பணியாளர் செல்போனைக் கண்ணுக்கு அருகில் வைத்துக் கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் மனித நடமாட்டம் மிகக் குறைவாகக் காணப்பட்டது. சுருக்கமான தோலினைக்கொண்ட பெண் வாசலின் ஈரத்தில் குனிந்து கோலம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். மிச்சமுள்ள புள்ளிகளையும் புள்ளிகளை விழுங்கிய கோடுகளையும் பார்த்தவாறு ஷங்கரின் வீட்டை நெருங்கினேன். 

அப்பார்ட்மென்ட்டின் கதவுகள் மட்டுமல்லாது ஷங்கர் வீட்டு ஜன்னல்களும் திறந்திருந்தன. பூட்டிய கதவின் முன் நின்ற படி அவர் எண்ணுக்கு அழைத்தேன். அப்போதும் அணைத்துவைக்கப்பட்டிருந்தது. ஹாலிங் பெல்லை அழுத்தலாம் என்று தோன்றியது. ஒருவேளை உறங்கிக்கொண்டிருந்தால் தொந்தரவாக இருக்குமென்று இதழை இரும்புக் கதவின் இரு கம்பிகளுக்கிடையே செருகிவிட்டு வந்துவிட்டேன். 

மேட்டுத் தெருவில் உள்ள கசாப்புக் கடையில் நுழைந்து 1/4 கிலோ மட்டன் எவ்வளவு என்றேன். டேக்ஸோடு வேண்டுமா டேக்ஸ் இல்லாமல் வேண்டுமா எனக் கடைக்காரர் கேட்க. என்னங்கய்யா, கறி வாங்க வந்தால் டேக்ஸ்ன்னு சொல்லி மோடி மாதிரி பயத்தைக் காட்டுறீங்க என்றேன். மோடியா? ங்கோத்தா நாட்டையே குட்டிச் சுவராக்கிட்டான். அவனை ஏய்யா ஞாபகப்படுத்துகிற என்றபடி `கல்லெல்லாம் மாணிக்கக் கல்லாகுமா' என்கிற பாடலைப் பாடினார். நான் அந்தப் பாடலில் மூழ்கிப் போனேன். சிறுவயதில் அப்பா அடிக்கடி சொல்லிக் காட்டும் பாடலில் இதுவும் ஒன்று. கடைசி வரிகளுக்குப் பதிலாக ஹம்மிங் கொடுத்தார். `சுவையெல்லாம் இதழ் சிந்தும் சுவையாகுமா' என அந்த ஹம்மிங்கை நிரப்பிவிட்டு மீண்டும் 1/4 கிலோ மட்டன் என்ன விலை என்றேன். 225 ரூபாய். கறுப்புப் பாலித்தீனில் கறியை வாங்கிக்கொண்டு `கன்னித்தமிழ் தந்ததொரு திருவாசகம், கல்லைக் கனியாக்கும் உந்தன் ஒரு வாசகம்' என்கிற மயக்கும் வரிகளைப் பாடியபடி வீடு சென்றேன். 

பிள்ளைகளுடன் தேநீர் குடித்துக்கொண்டிருக்கும் போது ஷங்கர் அழைத்து வீட்டுக்கு வந்திருந்தீர்களா என்றார். நீலம் இதழ் இருந்தது சரி நீங்கள்தான் வந்திருப்பீர்கள் என்று அழைத்தேன் என்றார். சுதாகர் கத்தக் நேர்காணல் வந்துள்ளது. உங்களுக்கு ஒரு இதழ் தரலாம் என்று வந்தேன் என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் பார்த்தேன் நல்லா வந்திருக்கிறது. நேர்காணல் அறிமுகம் இரண்டும் மிகத் துல்லியமாக வந்திருக்கிறது. ஆனால், நேற்று நீங்கள் அனுப்பிய blog link உரைநடை எழுதத் தெரியாதவர் போல் தட்டுத் தடுமாறுகிறீங்க. ஏன் இந்த வேறுபாடு எனக் கேட்டார். நேர்காணலை நான்கைந்து முறை எடிட் செய்தேன். Blog இல் டைப் செய்வதை அப்படியே பதிவிடுகிறேன் என்றேன். திரும்பக் கூறுதலும் தேவையற்ற சொற்களை உருவுதலும் மிக முக்கியம். நடேஷ் சின்ன வயதிலிருந்தே தரையில் ஓவியம் வரைந்திருக்கிறார் . ஓவியக் கல்லூரியில் அவர் படித்துக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் தட்டு போட முயற்சி செய்துள்ளார். மிகுந்த சிரமத்திற்குள்ளாவதைப் பார்த்த பாஸ்கரன் வட்டம் எப்போது முப்பரிமாண தட்டாக மாறும் என்பதைச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார் என்கிற குட்டிக் கதையைச் சொன்னார். மேலும் மண்ட்டோ, சுந்தரராமசாமி, அசோகமித்திரன் ஆகியோரைப் படிக்கிறீர்கள். இவர்கள் உரைநடை எழுதுவதில் மாஸ்டர்ஸ். தினமும் எழுதுங்கள். படிப்பது - எழுதுவது, எழுதுவது - படிப்பது இதைத் தாண்டி வேறொன்றும் இதற்கு வழியில்லை. உங்களுக்கென்று தனித்த உரைநடையை உருவாக்குங்கள், அது நீங்கள் பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் ஊடகத்துறைக்கு மிகவும் பலனளிக்கும். மிகச் சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் வட்டம் எங்கே தட்டாக மாறுகிறது என்பதுதான் மிக முக்கியம் என்றார். 

மண்ட்டோ, சுந்தரராமசாமி, அசோகமித்திரன் மட்டுமல்ல நீங்களும் மாஸ்டர்தான் ஷங்கர். 

 

06.03.2022

ஞாயிற்றுக்கிழமை

ரத்த உறவா, தாய்மையா, காதலியா

அரும்பாக்கம் ஸ்கைவாக் வணிக அங்காடியில் உள்ள திரையரங்கிற்கு Jhund படம் பார்க்கச் செல்கிறேன் வருகிறீர்களா என்றார் நண்பர் நவீன். வீட்டில் பேசிவிட்டு அழைக்கிறேன் என்றேன். அப்போது அண்ணன் மகன் அவினாஷுடன் சதுரங்கம் ஆடிக்கொண்டிருந்தேன். அன்று காலை ஊரிலிருந்து வந்திருந்த அத்தை மகளைக் காண மாலை வந்திருந்தான். அவனை வெல்லும் முனைப்பில் இருந்ததால் நவீன் அழைத்ததை மறந்துவிட்டேன். மீண்டும் அழைத்த நவீன் திரையங்கின் உள்ளே வந்துவிட்டேன் நீங்கள் வருவதாக இருந்தால் டிக்கெட் எடுப்பேன் என்றார். காய்களை நகர்த்தியவாறே வந்துவிடுகிறேன் என உறுதியளித்தேன். 10.35 க்குத் திரையிடல். படம் முடிந்து எப்படி வீட்டுக்குச் செல்வது கேட்ட போது, இதுவரைக்கும் அதையெல்லாம் யோசித்தா படம் பார்க்க வந்திருக்கிறோம், வாங்க நண்பா என்றார். வீட்டுக்கு வந்த விருந்தினரிடமும் மனைவி பிள்ளைகளிடமும் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டேன்.

முன்னதாக Masaan, Court, Premam ஆகிய படங்கள் இங்கு பார்த்திருக்கிறோம். எல்லாம் இரவுக் காட்சிதான். அப்போது சூளைமேட்டில் தமிழ் ஸ்டுடியோ படிமை மாணவர் காளிமுத்துவின் அறை இருந்தது. படம் முடிந்து பொடிநடையாக நடந்து அங்கு தங்கிவிட்டுக் காலையில் வீட்டுக்குச் செல்வேன். காளிமுத்து இப்போது தன் சொந்த ஊரான ராஜபாளையத்தில் வசிக்கிறார். மிகவும் நுட்பமான வாசிப்புத்திறன் உள்ள காளிமுத்துவுக்கு சினிமா சார்ந்த கனவுகள் இருந்தாலும் குடும்பச் சூழல் சென்னை நோக்கி வரமுடியாமல் செய்துள்ளது. சுருட்டை முடியுடன் மிகவும் ஒல்லியாக இருப்பார். எந்த ஜோடனையுமின்றி எளிமையாகப் பழகக்கூடியவர்.  ஒரு சில சினிமா வாய்ப்புகள் ஏற்படுத்த முன் சென்றாலும் அண்ணே அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, பாட்டிக்கு நடக்க முடியவில்லை போன்ற காரணங்களைச் சொல்லி நிராகரித்துவிடுவார். அவர் தன் கனவை நோக்கித் தீவிரமாய்ச் செயல்பட சென்னை நோக்கி வரவேண்டும். சரி விசயத்திற்கு வருகிறேன்  
 

வீட்டில் தகவலாகச் சொல்லிவிட்டுத்தான் புறப்பட்டேன், அனுமதி பெற்றல்ல. இதுபோல் இரவுக் காட்சிக்கு மனைவியை அவர் தோழியுடன் நான் அனுப்புவேனா அல்லது அனுமதிதான் கொடுப்பேனா. என்னே உலகம் ; என்னே முற்போக்கு. 51 A பேருந்தித் தடத்தில் ஏறி கிண்டியில் இறங்கினேன். கிண்டியிலிருந்து நுங்கம்பாக்கம் செல்ல டிக்கெட் விலை 5 ரூபாய். நடைமேடை 1 இல் வெகுநேரமாய்க் காத்திருந்தேன். நேரம் 10.05 ஆகிவிட்டது. ஒருவேளை படத்தைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்கிற கேள்வி எழுந்தது. சென்னை விமான நிலையம் வரைச் செல்ல வேண்டிய மெட்ரோ ரயில் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் நடைமேடை ஒன்றை வந்தடையும் என்னும் அறிவிப்பு ஒலித்தது. இரு இளைஞர்கள் செல்போனில் கேம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். தனியே அமர்ந்திருந்த பெண்மணி யாருமற்ற இருட்டை வெகுநேரம் வெறித்துக்கொண்டிருந்தார். எதிர் நடைமேடை நடுச் சுவரின் மீது வயோதிகன் தள்ளாடியபடி சிறுநீர் பெய்துகொண்டிருந்தான். தூரத்துத் தண்டவாளத்தில் ரயிலின் வெளிச்சம் மிக வேகமாக வந்துகொண்டிருந்த போது, ரயில் செல்லும் திசையில் குழந்தையைச் சுமந்தபடி பெண்ணொருத்தி ஓடினாள். 

நான் நின்றுகொண்டிருந்த இடத்தில் மகளிர் பெட்டி நின்றது. அதில் பெண்ணொருத்தி தன் கால்களை எதிர் இருக்கையில் கால்களை வைத்து செல்போனை உற்றுப்பார்த்தபடி இருந்தாள். என்னே உலகம். சகமனிதரின் முகங்கள், இரவு, விண்மீன், நிலவு எதையும் பாராமல் எல்லோரும் செல்போனிலேயே மூழ்கியிருக்கிறார்கள் என எண்ணியபடி முன்னோக்கி விரைந்து பெட்டியின் வலது பக்கம் சென்றேன். எனக்கு இடது புறம் மங்கை ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். அருகிலும் எதிரிலும் மிக நெருக்கமாக ஆட்கள் இருந்ததால் சற்றென்று பார்க்க முடியவில்லை. கொஞ்சம் நேரம் கழித்து மெதுவாய்த் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவரும் பார்த்தார். மஞ்சள் முகம் முகக் கவசத்தில் மூடியிருந்தது. மிக மென்மையான சுடர்விடும் நெற்றிப் பரப்பு, கலவரமற்ற கண்களின் ஒளி ஏதோ வொன்றை எனக்குள் எழுப்பின. ரத்த உறவா, தாய்மையா, வாலிபத்தில் காணாத காதலியா யார் அவள். மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கத் தோன்றியது. ஓரக்கண்ணால் அவர் என் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். ரயிலுக்கு வெளியே பின்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த இருட்டையும் ஒளியையும் பார்ப்பது போலும் இருந்தது. நான் அவரைப் பார்ப்பதைத் தன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நானும் பின்னோக்கிய இருளையும் ஒளியையும் பார்த்தேன். 

இறங்கும் நிறுத்தம் ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்தது. திரைப்படத்துக்குச் செல்லாமல் இன்னும் கொஞ்ச தூரம் மங்கையுடன் பயணிக்கலாமா எனத் தோன்றியது. ஆனால், துரதிர்ஷ்டம் எழுந்துவிட்டேன். பெட்டியின் இடப்பக்கம் செல்வதா, வலப் பக்கம் செல்வதா என்கிற குழப்பம் எழுந்தது. இடப்பக்கம்தான் நடைமேடை வருமென்று ஓரமாய் நின்றபடி அம்மங்கையைப் பார்த்தேன். அவரின் கண்கள் ஓரக் கண்ணால் என் திசையில் அலைவுற்றன. இறங்கிவிட்டேன். இரவின் மீது நடந்தபடி இரும்புக் கம்பிகள் பொருந்திய ஜன்னலின் ஊடே மஞ்சள் வெளிச்சத்தைக் கண்டு நடைமேடையை விட்டு வெளியேறினேன். ரயில் தடதடக்கிறது என் கால்களுக்கடியில். எங்கே இறங்குமோ அந்த மஞ்சள் வெளிச்சம். ரத்த உறவா, தாய்மையா, வாலிபத்தில் காணாத காதலியா யார் அவள்.

05.03.2022

சனிக்கிழமை

அடிச்சுத் துவைச்சுக் காயப்போடுவோம்

குளித்துச் சாப்பிடுவதற்காக மேற்கு ஜன்னலோரம் அமர்ந்தேன். அருகே இருந்த மகளின் மடியில் தூக்கம் வருதும்மா என்று தலைவைத்தேன். சற்று நேரத்தில் தலையிலிருந்து தன்னை உருவிக்கொண்டாள். பின்பு, தரையில் படுத்திருந்த மகனின் மண்டை மீது தலைவத்தேன். அவன் ராட்டினம் போல் சுற்றினான். பின்பு நெஞ்சின் மீதுவைத்தேன். அவனை அள்ளிக் கோழிக்குஞ்சு மாதிரி இருக்க, உன்னை அடைப்பதற்குப் பள்ளிக்கூடத்தில் பஞ்சாரம் இருக்கிறதா என்றேன். இல்லை, நீங்க வேண்டுமானால் பஞ்சாரத்தைச் செய்து கொடுங்க என்றான். கழுத்தை இறுக்கி மண்டையிலும் முதுகிலும் கும்மு கும்மென்று மெதுவாய்க் குத்தினேன். சரி, சாப்பிட்டு வாங்க பள்ளிக்கூடம் கிளம்ப நேரமாகிவிட்டது என்றான். என்னடா எப்பவும் அழுதுகிட்டே இருப்பான், இன்று இவ்வளவு கம்பீரம் கூடியிருக்கிறதென்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. என்ன விசயம் என்றேன். இன்று 12 மணி வரைக்கும்தான் பள்ளிக்கூடம் என்றான். இருவரும் என்னை அழைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்குச் சென்றனர். இந்து அத்தைக்கு, அபி, மணிக்கு டாடா சொல்லுங்கள் என்றேன். டாடா....

இன்றைக்கு இருவருக்கும் முந்திரிப் பருப்பு வாங்கிக் கொடுத்தேன். கைப்பிடித்திருந்தும் இருவருக்கும் பின்னாடி வந்தவனை, ``என்னடா வண்டி பின்னோக்கியே போகுது அடுத்த கீரைப் போடு'' என்றேன். ஒரு தாவு தாவி எல்லா வண்டியும் பின்னாடி பின்னாடி போகுது என்றான். ``தம்பி, இனிமே நீ அழமால் இருக்கணும். அப்பா சம்பளம் வாங்கியதும் நம்ம ஊருக்குப் போயி ஒன்றரை மாதம் அங்கேயே இருப்போம்'' என்றாள். அதற்கு, ``ரெண்டரை மாதம் இருப்போம். அப்புறம் பள்ளிக்கூடம் ஆரம்பிக்கும் போது வருவோம். அப்பா நீங்களும் எங்கள் கூட வந்து ஜாலியா இருக்கணும்'' என்றான். பிறகு, பெரிய விளையாட்டு மைதானம் இருக்கும் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்ந்திடுவோம் எனச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், அங்கு நான் வர மாட்டேன் இங்கேயேதான் படிப்பேன் என்றாள். ஏம்மா என்றதும் என்னை அடித்துத் துவைச்சுக் காயப்போட்டு விடுவார்கள் என்றாள். ஊருக்கு வந்தால் ஊரு சுத்துவதுதான் எனக்கு ஒரே வேலை என்றும் சொன்னாள்.

ராஜலஷ்மி பள்ளிக்கூடம் தாண்டிச் செல்லும் போது, ``தூரத்தில் ப்ரௌன் கலர் பையைச் சுமந்து ஒரு பெண் செல்கிறாள் அல்லவா, அவள் என்கூடதான் படிக்கிறாள் என்றாள். என்ன பெயர் என்றதும், மன்னிக்கவும் பெயர் தெரியவில்லை.நாளைக்குக் கேட்டு வந்து சொல்கிறேன்'' என்றாள். அப்பா, தம்பியை அவன் வகுப்பறையில் விட்டு விட்டு, அப்புறம் நான் என் வகுப்பறைக்குச் செல்கிறேன் என்றாள். நான் உங்கள் இருவரையும் வாசலிலே விட்டுவிடுகிறேன் என்றேன். வாசலில் மட்டும் நீங்க விட்டீங்க.... என்று இழுத்தாள். என்னம்மா செய்வ? ``ம்ம்ம்ம் அடிச்சுத் துவைச்சுக் காயப்போட்டுருவோம்'' என்று இருவரும் ஒரு சேரச் சொன்னார்கள். சரி சரி மாஸ்க் போடுங்க பள்ளிக்கூடத்தின் பக்கத்தில் வந்துவிட்டோம். பெரிய வகுப்பு மாணவர்களின் வரிசைக்குப் பின் சென்ற படி இருவரும் திரும்பிப் பார்த்துக் கையசைக்க, எப்போதும் கொடுக்கும் ப்ளைன் கிஸ் ஒன்று என்னை நோக்கியும் மற்றொன்று அவளை நோக்கியும் பறந்தவண்ணமிருந்தன...

03.03.2022

வியாழக்கிழமை 

கிடைமட்ட வானம்

இப்போதெல்லாம் பள்ளி மாணவரைப் போல் நடுநிசியில் எழுந்து படிக்க ஆரம்பித்துள்ளேன். நடுநிசி, அதிகாலை மட்டுமல்ல எப்போது விழிப்பு வருகிறதோ அப்போதெல்லாம். இன்று 3:30 மணிக்கு எழுந்து வெவ்வேறு மூன்று புத்தகங்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் படித்தேன். அதிகாலையில் முகம் கழுவ மேலே சென்றபோது, மல்லிகை மணத்துடன் பாத்ரூமில் இருந்து வந்த மனைவியிடம் கதவைச் சாத்திவிடாதே என்று பவ்யமாகச் சொல்லும் போது கொஞ்சம் சிரித்துவிட்டாள். ச்சே!!! ராத்திரி மேலயே தூங்கியிருக்கலாம் என்கிற ஏக்கம் ஒட்டிக்கொண்டது. 

பல் துலக்கி, முகம் கழுவி வரும் போது மீண்டும் பாத்ரூமுக்குச் சென்றுவிட்டாள். லைட்டைப் போட்டால் பிள்ளைகள் விழித்துவிடுவார்கள் என்பதால் அலுமினிய அரிசி அண்டாவின் மீதிருக்கும் பவுடைரைப் பார்வையற்றவனைப் போல் தடவித் தடவித் தேடினேன். அங்கு இல்லை. பின்பு அதனோரமிருந்த பிள்ளைகளுக்கான டப்பாவில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த கொஞ்சூண்டு பவுடரை அடித்து விட்டுக் காத்திருந்தேன். வெகுநேரமாய் வராமல் இருந்ததால், குப்பையை எடுத்துக்கொண்டு நடைபயிற்சிக்குச் சென்றுவிட்டேன். இரவு தூங்குவதற்கு முன், காலையில் நடைப்பயிற்சி செல்லும் போது குப்பையை எடுத்துச் சென்று விடுங்கள் என்பது வழக்கமான கட்டளை. பாலித்தீன் அருகே கிடந்த தேங்காய் நாரையும் தயிர் பாக்கெட்டையும் அள்ளித் திணித்தேன்.

மேட்டுத் தெரு மீன் சந்தை தாண்டிச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். புதிதாய்ப் போட்ட தார்ச்சாலையில் தேங்கிய நீர் கண்ணாடி போன்று இருந்தது. அல்லது திரவ இரவு போல் இருந்தது. வாசற்கோலத்தைத் தாண்டி ஓடும் நீரின் இருபுறமும் வெண்கரையாய் ஒதுங்கியிருந்தது கோல மாவு. வேளச்சேரி பிரதான சாலையில் உள்ள குப்பைக் கிடங்கில் கொட்டும் போது மின்சார கேபிள் பதிக்கும் பணி நடைபெறுகிறது என்கிற எச்சரிக்கை. ஹாட்ஸ் சிப்ஸ் கதவின் அடியில் உள்ளொளி படர்ந்திருந்தது. மஞ்சள் ஒளியில் பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடந்தேன்.

மடிப்பாக்கம் நிறுத்தத்தில் V51 பேருந்தின் முன்பக்கம் வழியாக இறங்கும் முன் ஓட்டுநரின் பின்பக்கம் பார்த்தேன். 'உள்ளுவது எல்லாம் உயர்வுள்ளல் மற்றது

தள்ளினும் தள்ளாமை நீர்த்து' திருக்குறள் இருந்தது. பின் பக்கம் இறங்கிய வெண்ணிறச் சுரிதார் அணிந்த பெண் செல்போனில் சத்தம் கேட்காதவாறு பேசிச் சென்றாள். அடர்நீல வானில் ஒற்றை விண்மீன் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. சாலையைக் கடந்து ஏரியை அடைந்த போது தேநீர் கடையில் `ஒரு வாய் சோறு ஊட்டும் தாய்முன் 

உட்கார்ந்திருப்பதைக் காணுங்கள்' என்னும் குருவாயூருக்கு வாருங்கள் பாடல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

நடைபாதையோரம் நிறுத்தப்பட்டிருந்த வண்டியில் சாய் பாபா பனியில் நனைந்தபடி ஆசிவழங்கிக்கொண்டிருந்தார். பனையின் அடியில் காய்ந்த மாஞ்சருகுகளைக் கொண்டிருந்த ஆடுகள் புதரை நோக்கி மே... மே... வெனக் கத்தின. எஞ்சிய வேப்பிலையைக் கடித்துத் தின்று கருங்கிளை மீது வாய் துடைக்கும் அணிலை, வெவ்வேறு கோணத்தில் கண்டு ரசித்தேன். நாணலின் மீது நடுங்கிக் குறுகியிருக்கும் நாரைகள். கரையோரம் காகிதமாய் மிதக்கும்  கொக்கை அலைகள் அசைத்துக்கொண்டே இருந்தன. இரண்டாய்ப் பிளந்துகிடந்த கொக்கின் மஞ்சள் பகுதியின் கறுப்புக் கண்கள் கிடைமட்ட  வானை வெறித்தபடியே!

03.03.2022

வியாழக்கிழமை 

பிள்ளைகளாவது...

பஜனை கோயில் தெருவில் மகளுடன் நடந்து சென்றேன். அவளைப் பள்ளியில் விட. 

அப்பா ஸ்நாக்ஸ் வேண்டும் என்றாள். முடியாது என்று இரண்டு முறை சொல்லியும் பிடிவாதமாய் நின்றாள். சரி, என்ன வேண்டும் என்றேன். நானே எதிர்பார்க்காத அளவில் முந்திரிப் பருப்பு என்றாள். உடனே பத்து ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிக் கொள் என்றேன். பள்ளியில் சென்று திங்காமல் என் முன்னே இப்போதே தின்றால் இன்னொன்று வாங்கிக் கொடுப்பேன் எனச் சொல்ல உடனே அதன் பாலித்தீன் உறையைப் பல்லில் கிழித்து இழுக்க முயற்சி செய்தாள். அதை வாங்கி இப்படிக் கிழித்தால் வந்துவிடும் என்று கிழித்துப் பார்த்தேன், என்னாலும் முடியவில்லை. பின்பு பல்லைதான் பயன்படுத்தினேன். தின்றுகொண்டே இவ்வாறு கேட்டாள், நான் முந்திரிப் பருப்பு தினமும் தின்றால் என்ன கேட்டாலும் வாங்கிக் கொடுப்பியாப்பா. கண்டிப்பாக. நீ சிறு குழந்தையாக இருக்கும் போதெல்லாம் முந்திரியும் பேரிச்சையும் எப்போதும் வீட்டில் இருக்கும் நீயும் நன்றாகச் சாப்பிடுவாய். இப்போதுதான் அவற்றை மறந்துவிட்டாய். மேலும், உலர்ந்த திராட்சையும் சாப்பிடலாம் என்றேன். உலர்ந்த திராட்சை என்றால் என்னப்பா. திராட்சைப் பழங்களை வெய்யிலில் காயவைக்க வேண்டும், துவைத்த துணியைக் காயவைப்பது போல். அவ்வாறு காயும் போது பழத்தோல் சுருங்கும். அதுதான் உலர்ந்த திராட்சை. ஓஹோ அப்படியா என்றாள்.

வழக்கமாக `வண்டி எப்போ வாங்குவோம்' என்கிற இடம்வந்ததும் இன்னும் இரண்டு நாளில் உங்களுக்குச் சம்பளம் போட்டுவிடுவார்கள் அல்லவா என்றாள். எண்ணிப் பார்த்து இன்னும் மூன்று நாட்கள் இருக்கின்றன, சரி இன்னொரு முந்திரிப் பாக்கெட் வாங்கிக் கொடுக்கவா என்றேன். முதலில் வாங்கியதையே இன்னும் தின்னும் முடிக்கவில்லை என்பதை அவள் சொல்லித்தான் தெரிந்துகொண்டேன். அப்பா, இந்த இடத்தில் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வாசனை அடிக்கிறது அல்லவா. நுகர்ந்து பார்த்து மருத்துவமனை வாசனைதானே அடிக்கிறது என்றேன். இல்லை எனக்கு ரயில்வே ஸ்டேஷன் வாசனைதான் அடிக்கிறது என்றாள். முன்பொரு முறை இதே வாசனை அடித்ததைச் சொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. பின்பு, அப்பா `கிளை' என்றால் என்ன?. திரும்பிப் பார்த்தேன், இந்தியன் வங்கியில் கிளை என்று இருந்தது. இதுவரை மரம், செடி, நிறங்களைச் சுட்டிக் காட்டித்தான் கேள்வி கேட்பாள் முதல் முறையாக மொழி குறித்து அதுவும் அவளாக எழுத்துக் கூட்டி வாசித்து கேட்டது கொஞ்சம் சிலிர்ப்பாகத்தான் இருந்தது. மரத்தில் ஒரு வேரும் அதற்கு மேல் பல கிளைகளும் இருக்குமல்லவா, அப்படி வேரைப் போன்று இந்தியன் வங்கிக்கு ஒரு இடத்தில் Head Office இருக்கும். பிற ஊர்களில் இருக்கும் இதே வங்கிகளை கிளை என்று சொல்லலாம் என்று முடிப்பதற்குள் சரி சரி புரிந்தது, அது ஆபீஸ் இல்லை ஆஃபீஸ் என்றாள். இரண்டு முறைச் சொல்லிப் பார்த்தேன். இல்லை ஆஃபீஸ் என்று சொல்லி உங்களுக்குச் சுத்தமா வரலை என்றாள். 

தமக்கு வராதவை, தாம் அடையாதவை தம் பிள்ளைகளுக்காவது கிடைக்க வேண்டுமென்று தானே காலந்தோறும் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் விரும்புகின்றனர்.  

02.03.2022

புதன்கிழமை   

பேருதான் நல்லதம்பி தெரு

 

அப்போதுதான் அலுவலகம் வந்திருந்தேன். அறையைச் சுத்தம் செய்பவர் ஒரு பத்து நிமிடங்கள் வெளியில் காத்திருங்கள் என்றார். நடக்கலாம் என்று கீழிறங்கி நல்ல தம்பி தெருவுக்கு வந்தேன். எல்லிஸ் சாலையில் நுழைந்து முதல் இடது பக்கம் திரும்பினால் இங்கு வந்திடலாம். கொத்துவதற்கு அலகுகளற்று நடுச்சாலையில் கிடந்தது எலிக்குடல். அதனால் கிழக்குப் பக்கம் போகாமல் மேற்கில் நடந்தேன். மேற்கின் முனையோரக் குப்பைத்தொட்டிகள் மூச்சைப் பிடிங்கிவிடும். 

ஒரு முறை கேமரா வாங்க ஸ்ருதி டிவி கபிலன், ராஜனுடன் சமஸ் இங்கு வந்திருந்தார். தோழர் இலஞ்சிக் கண்ணன், தம்பி கே.சி.ரஞ்சித் மூவரும் தேநீர் சாப்பிட்டு வரும்போது அவர்களைச் சந்தித்துப் பேசினேன். அடிமனதிலிருந்து பச்சோந்தி என்று அழைப்பவர் சமஸ். என்ன இந்தப் பக்கம் என்றார். எதிரில் இருக்கும் கட்டடத்தைக் காட்டி இதன் முதல் மாடியில்தான் அலுவலகம் இருக்கிறது என்றேன். ஓ... அதன் கீழிருக்கும் கற்கள் பதிந்த திட்டில்தான் நண்பர்களுடன் அமர்ந்து பேசுவோம். என்ன, எல்லிஸ் சாலை வழி வந்தால் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு வரணும். அதற்கு இப்படிச் சுத்தி வந்திடலாம் என்றார். 

சுற்றி வரும் வழியில்தான் கிட்டத்தட்ட நான்கைந்து நாட்களாகத் துருப்பிடித்த ஆட்டோவின் கீழ் இரண்டு பெருச்செலிகள் கிடக்கின்றன. காயமின்றி எப்படிச் செத்தன என்று தெரியவில்லை. அதுவும் ஒன்றுக்கொன்று அருகருகே. காலையில் அந்த இடத்தைக் கடந்துவரும்போதெல்லாம் விஷம் வெச்சுக் கொன்றுவிட்டார்களா அல்லது வலைவைத்துக் கொன்று எறிந்துசென்றார்களா என்கிற சந்தேகம் எழும். இன்று நடுச்சாலையில் குடல் பிதுங்கிக்கிடந்தது மற்றொரு பெருச்செலி. இங்கு குப்பை மட்டுமல்ல பெருச்செலிகளும் நிறைந்துகிடக்கும். 

எல்லாம் இருநூறாண்டு கட்டடங்கள். அவற்றில் சில புழங்குதலற்றுக் கிடக்கின்றன. உடைந்த ஜன்னல்களில் புறாக்கள் சிறகுதிர அலைவுறும். ஓர் நாள் தெருவின் முனையில் இருந்த மின்பெட்டியின் மறைவில் அழுக்கு உடையணிந்த பெண்ணொருத்திச் சிறுநீர் கழிக்கத் துணியைத் தூக்கியிருப்பார் போல, அப்போதுதான் வண்டியிலிருந்து இறங்கிய அருகில் கடைவைத்திருந்தவன் ச்சீ அங்கிட்டுப் போகமாட்ட, நாய் மாதிரி என்று திட்டி அனுப்பினான். அவள் தூக்கிய துணியை இறக்கிவிட்டபடி மெதுவாய் நகர்ந்தாள். 

போட்டோ பிரின்ட், மொபைல் உதிரி பாகங்கள், பேக்கரி, மருந்துக் கிடங்கு, காய்லாங்கடை ஆகியவை இத்தெருவில் உள்ளன. மேற்குப் பகுதியில் செல்லும் போது மட்டும் உயிர் மூச்சைக் கையில் பிடித்துதான் செல்ல வேண்டும். எல்லிஸ் சாலையின் முனையில்தான் தமிழ் இந்து அலுவலகம் இருக்கிறது. அதன் முனையில் எப்போதும் திறந்து கிடக்கும் கழிவுநீர் வடிகாலைத் தாண்டும் போதெல்லாம் சிறுது நேரம் செத்துப் பிணமாகிதான் உயிர் பெற முடியும். சமீபத்தில் சட்டசபை ஓமந்தூர் தோட்டத்தில் நடைபெற்ற போது வடிகால் அருகே போலீஸ் ஜீப் எப்போதும் நின்றுகொண்டே இருந்தது. பாவம் காவலர்களின் உயிரை உருவி எடுத்திருக்கும் போல, ஓரிரு நாளில் வடிகாலை சிமென்ட் போட்டு மெழுகிவிட்டார்கள். திறந்த வெளிச் சாக்கடை இருக்கும் இடங்களில் எல்லாம் அரசாங்கம் ஒரு கூட்டம் ஏற்பாடு செய்தால் அத்தனையும் சரியாகிவிடும் அல்லவா.

 எப்போதும் அழுகலான நீர் தேங்கியே இருக்கும். குப்பைத் தொட்டியின் மறைவிலோ அல்லது மறைவற்ற சுவரோரமோ யாராவது ஓர் ஆண் அவ்வப்போது சிறுநீர் கழித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார். ஒரே தெருதான். பெண்ணை அடித்து விரட்டும் அத்தெருவில் சதா ஆணின் சிறுநீர் பெய்தபடியே இருக்கிறது. பேருதான் நல்லதம்பி தெரு...     

  

01.03.2022

செவ்வாய்க்கிழமை   

 

பசியற்ற வயிறும் பசியுற்ற உடலும்

அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததும் வாசலில் நின்றவாறே,  சுவரோரமிருந்த பழுதுற்ற தொலைக்காட்சிப் பெட்டின் அருகில் பையை வைத்தேன். மனைவி, மகன் இருவரும் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தனர். மகள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். கைகால் கழுவச் சோப்பைத் தேடினேன். எப்போதும் வெளியிலிருக்கும் வெளிரிய ட்ரம் மீதுதான் இருக்கும். சில நேரத்தில் சிறிய மென்நீல வாளியில் துணி சோப்பு, பேஸ்ட், பிரஸ்களோடு கலந்திருக்கும். அம்மா இன்று சேலை கட்டினார் என்றாள் மகள். முதலில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் சற்றெனக் கோபம் வந்து உங்க அம்மா சேலை கட்டினால் எனக்கென்ன கட்டாவிட்டால் என்னக்கென்ன என்றேன். மகளின் முகம் சுருங்கியதைக் கண்டேன். பையை உள் வைக்கும் போது நைட்டிதான் கட்டியிருந்தாள். ஆனால், அழுக்கு நைட்டியல்ல.

திருமணமாகி பத்தாண்டுகள் ஆகப் போகின்றன. ஆனால், மனைவி சேலை கட்டின நாட்கள் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடியவைதாம். முதல் காரணம் பெரும்பாலும் ஊரில் இருந்திருப்பது ; மற்றொன்று மிகச் சொற்பமாகவே  குடும்பத்தை வெளியில் அழைத்துச் சென்றிருப்பது. இரண்டுமே குடும்பத்தின் மீது எனக்கிருக்கும் அக்கறையின்மையைத்தான் காட்டுகின்றன. வீட்டில் இருந்தாலும் புடவை அல்லது தூய்மையான உடை உடுத்த வேண்டும் என்பதைப் பெண்கள் அறிந்திருக்க வேண்டுமல்லவா, இது ஆண்களுக்கும்தான். அவர்களின் ஆடைச் சுதந்திரத்தில் தலையிடுவதாக இதை ஒற்றைப் பார்வையில் குறுக்க வேண்டாம். ஒரு நாள் ஏன் எப்போதும் அழுக்கு நைட்டியையே போட்டிருக்கிறாய், நல்ல துணியைப் போட வேண்டியதுதானே. ஆடைகள் புற அழகோடு அக அழகையும் காட்டும் கண்ணாடி. ஒருவிதமான தைரியத்தை, மரியாதையை, அழியா நினைவுகளைக் கொடுக்கக் கூடியவை. நான் சிறுவயதில் பார்த்த அம்மா வெள்ளைச் சேலையில் பிங்க் நிற பூப்போட்ட சேலையிலும் நீலப் புடவையில் வெள்ளைப் பூப்போட்ட சேலையில் இருந்தவள். மேலும், வட்டமான பொட்டு, மஞ்சள் அப்பிய முகம், பூ முடிந்த கொண்டை, வாய்ச் சிவக்கும் வெற்றிலை இப்படியான சித்திரங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. இப்போது நீ இருக்கும் சூழலை உன் மகன் வளர்ந்த பிறகு நினைக்கும் போது என்ன நினைப்பான். அழுக்கு நைட்டி, பொட்டற்ற நெற்றி, பூவற்ற தலை. மஞ்சளற்ற முகம் இவைதானே வந்து போகும். அவனுக்காகவாவது நீ மாறக்கூடாதா என்றேன். அவவனுக்கு ஒரு கவலையென்றால் உங்களுக்கு ஒரு கவலை என்பாள். 

சில நேரம் எதிர் வீட்டுக்காரர்கள் முன்னே ஏ அழுக்கு நைட்டி என்றும் அழைத்துப் பார்த்தேன். என்ன சொன்னாலும் இப்படித்தான் இருக்கிறாள்.  ஒருமுறை என் பழைய நிழற்படம் ஒன்றை அவள் மூலமாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. ச்சா... எவ்வளவு அழகா இருந்திருக்கிறேன். இளமையெல்லாம் வீணாகிறது என்றேன். அவள் சற்றென வெளியில் சென்று விண்மீன்களற்ற மேற்கு வானத்தை வெறிக்க ஆரம்பித்தாள். ஏதோ யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று பொருட்படுத்தாது, சிறிது நேரம் கழித்து அவளருகில் சென்றேன். அவளின் கண்ணீரில் தூரத்து வெளிச்சம் கரைந்தது. என்னாச்சு என்றேன். என்னைப் பார்க்காமல் மௌனமாய் உடைந்து அழுதாள். என் சொற்கள் அவளைக் காயப்படுத்தியிருக்குமோ என்றெண்ணி, பிறகென்ன இத்தனை ஆண்டுகளில் நீயாக விருப்பப்பட்டு ஒரு முத்தம் கொடுத்திருக்கிறாயா.  நெருங்கிவந்து கட்டியணைத்திருக்கிறாயா. ஒரு கணவன் மனைவியிடம் இதை எதிர்பார்ப்பது பிழையா என்றேன். அவளுக்கு ஏதோ புரிந்தது போல் இருந்தது. இனி மாற்றம் இருக்கும் என்பது போல் இருந்தது. ஆனால், இதோ இப்போதும் அப்படியேதான் நகர்கிறது வாழ்க்கை.

கடந்த வாரம் முடித்திருத்தம் செய்தேன். வழக்கத்திற்குக் கொஞ்சம் கூடுதல் அழகாய் இருப்பதாய்த் தோன்றியது. பிள்ளைகள் பள்ளி சென்ற பிறகு அவளைக் கட்டியணைக்க முயற்சி செய்தேன். என்னிலிருந்து தன்னைப் பிடுங்கிக்கொண்டு கதவைத் திறந்து வெளியேறுவதிலேயே குறியாக இருந்தாள். மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்கையில் பாலியல் வன்கொடுமை செய்கிறேனோ என்கிற சந்தேகம் வர எனக்கே என் மேல் வெறுப்பு வந்தது. விருப்பமில்லையென்றால் விட்டுவிட வேண்டியதுதானே. ஏன் இப்படி இழிவாக நடந்துகொள்கிறாய். பாலியல் வன்கொடுமை செய்பவனுக்கும் உனக்கு என்ன வேறுபாடு என்று எனக்குள் நானே கேட்டுக்கொண்டு சரி அலுவலகம் செல்கிறேன் என்றேன். சாப்பிட்டுப் போங்க என்றாள். பசியில்லை என்றேன் கொஞ்சமாகச் சாப்பிட்டுப் போங்க என்றதும் சாப்பிட்டேன். கிளம்பும் போது அவளிடம் இவ்வாறு கூறினேன். ``பசியற்ற வயிற்றுக்கு அளவற்ற உணவைக் கொடுக்கிறாய். பசியுற்ற உடலைப் பட்டினி போடுகிறாய்''. போய் துணி துவைக்கணும் பாத்திரம் தேய்க்கணும் அவற்றையெல்லாம் யார் செய்வார் என்றாள். சரி, மனைவி கணவனுக்குச் செய்வதை யார் செய்வார் என்றேன். திடுக்கிடலுடன் பார்த்தாள்.  

01.03.2022

செவ்வாய்க் கிழமை