கண்ணாடியில் ஒளிந்த பிம்பம்

51A பேருந்திலிருந்து தண்டீஸ்வரத்தில் இறங்கினேன். லதா சூப்பர் மார்க்கெட் எதிரில் நின்றபடி பேன்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து செல்போனை எடுத்த போது, இரண்டு தவறிய அழைப்புகள் இருந்தன. ஒன்று மனைவியிடமிருந்து ; மற்றொன்று நண்பர் நவீனிடமிருந்து. முதலில் மனைவியை அழைத்து என்ன வாங்கி வரவேண்டும் என்றேன். ஒன்றும் வேண்டாம், வந்துவிட்டீர்களா என்று கேட்கத்தான் அழைத்தேன் என்றார். பஜ்ஜி, வடை எதுவும் வேண்டுமா என்றால், சாப்பிடும் நேரத்தில் எதற்கென்று சொல்லிவிட்டார். எதிரில் நடைவண்டியில் பலாவிலிருந்து சுளைகளைப் பிரித்து அதன் முனை நீக்கியதைக் கண்டதும், பலாச்சுளை வாங்கி வரவா என்றேன் ம்ம்... வாங்கி வாங்க இதையெல்லாம் கேட்டிட்டு இருக்கீங்க என்றார். கடைக்கு அருகில் சென்று ஒரு கூறு 20 ரூபாய் என்பதை அறிந்துகொண்டு, 30 ரூபாய்க்குக் கொடுங்க என்றேன். என் அருகில் நின்றவர் 100 ரூபாய்க்கு வாங்கிச் சென்றார். சரி, நம்ம ஒரு ஐம்பது ரூபாய்க்காவது வாங்கலாம் என்று 1/4  கிலோ வாங்கி வந்தேன். மகள் பழங்கள் சாப்பிடமாட்டாள். அவளுக்கு என்ன வாங்கலாம் என்று யோசிக்கையில் பேரீச்சம் பழம் நினைவுக்கு வந்தது. பழங்களில் இது ஒன்றைத்தான் சாப்பிடுவாள். 

அருகில் கண்ணாடிச் சுவர்களால் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த ஐயங்கார் பேக்கரிக்குச் சென்றேன். உயரத்தில் இருந்த கரும் பேரீச்சையின் விலை 135 என்பதைக் கேட்டதும் எடுக்கச் சொன்னேன். அருகில் 1/2 கிலோ பக்கோடா வேண்டுமென்று சொல்லிய பெண் கண்ணாடிச் சுவரை நோக்கி கைவீசம்மா கைவீசு என்றபடி குழந்தையைப் போல் நடந்தாள். வயது 35 இருக்கும். குண்டான உடல் வாகு. கையில் இருந்த புத்தகங்களைக் கண்ணாடி மேசை மீது வைக்கும் போது அவர் நடந்ததை எண்ணி மென்மையாய்ச் சிரித்துவிட்டேன். காசைக் கொடுத்துவிட்டு மீதிச் சில்லறையை வாங்கும் தருணத்தில் மீண்டும் அவளைப் பார்த்தேன். தன்னை முழுவதுமாய்த் திருப்பி என்னை நோக்கிக் கூர்ந்து பார்த்தாள். இமைகளை மேல் உயர்த்தி ஆள்காட்டி விரலால் புருவத்தைச் சொரிந்தபடி திரும்பிவிட்டேன். சில்லரையைக் கொடுத்த கடைக்காரர் அந்தப் பெண்ணை உர்ரென்று முறைத்தார். புத்தகங்களையும் பழங்களையும் எடுத்த பிம்பம் கண்ணாடியில் ஒளிந்தது. 

சாலையைக் கடந்து பேட்டா ஷோரும் சுவர் திட்டில் பையை வைத்துப் பழங்களை உள் திணித்துப் புத்தகங்களைக் கையில் ஏந்தியபடி நடந்தேன். `கூர்மையாய்ப் பார்த்த பெண்ணை நோக்கி மீண்டும் ஒரு புன்னகை செய்திருக்கலாம் ; கையசைத்து ஒரு ஹாய் சொல்லியிருக்கலாம்; என்னை உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டிருக்கலாம்' என்று எண்ணியபோது சக்தி அரிசி மண்டி வந்துவிட்டது. 1/2 கிலோ பாசிப் பருப்பு 60 ரூபாய், பட்டாணி 1/2 கிலோ 50 ரூபாய், கடுகு 15 ரூபாய்க்கு வாங்கிக்கொண்டு மேட்டுத் தெருவின் இருளையும் ஒளியையும் கடந்து சென்றேன். பஜனை கோயில் தெருவின் முனையில் புஸ்ரா மளிகைக் கடைக்காரர், கடைக்கும் வெளியில் வாடிக்கையாளர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டபடி என் கைகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஏனோ பருப்பு, பட்டாணிகளைப் பையில் திணித்துவிட்டுப் பழங்களைக் கையில் ஏந்திச் சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. `சரி தவறிய இரண்டாவது அழைப்பு' என்னவானது என்று நீங்கள் கேட்பது காதில் ஒலிக்கிறது. கொஞ்ச நேரம் கழித்துச் சொல்கிறேன் டியர்ஸ்.... 

16.03.2022

புதன்கிழமை

The Great Lifco Dictionary

கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை அலுவலகம் முடிந்து வீட்டுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். பேருந்து கிண்டியை அடைந்த போது  அழைத்த மனைவி, வரும் போது Lifco Dictionary வாங்கி வரும்படி கூறினார். தண்டீஸ்வரத்தில் உள்ள இந்தியன் புத்தகக் கடையில் Lifco அகராதி இல்லையென்று சொல்லிவிட்டார்கள். சரி நாளை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று வீட்டில் சொல்லிவிட்டேன். மறுநாள் தேவி திரையரங்கப் பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கிச் சாலையைக் கடந்து எதிர்த் திசையில் சென்றுகொண்டிருந்தேன். பெரும்பாலும் நடைமேடைப் புத்தக் கடையை வேடிக்கை பார்த்த படிதான் செல்வேன். இக்கடை தேவி திரையரங்க நுழைவாயிலுக்கு முன்பு வலது பக்கத்தில் இ.எல்.எஸ் புத்தகக் கடைக்கு அருகில் நடைமேடை மீது அமைந்துள்ளது. கடைக்காரர் ஒரு பெண்மணியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர் பேச்சுக்குள் நுழைந்து Lifco அகராதி இருக்கிறதா என்றேன். இருக்கிறது என்பது போல் தலையசைத்தார். பேச்சை சற்று நேரம் தொடர்ந்த படி இருந்ததால், ஐயா அகராதி இருக்கிறதா என்று மீண்டும் கேட்டேன். அவர்கள் இருவரும் தீவிரமாகப் பேசியதைக் கண்டு அமைதியுற்றேன். ``என்ன செய்வது எல்லாம் அவரவருக்கே தெரியணும்'' என்றபடி விடைபெற்றனர்.

புத்தகங்கள் அடுக்கிவைத்திருந்த மேசைக்கு அடியில் குனிந்து தடித்த நூல் ஒன்றை எடுத்துத் தூசி தட்டிக்கொடுத்தார். நீல நிறத்தின் மேல் மஞ்சள் பூக்கள் பூத்திருந்த Spine பக்கத்தில் வெள்ளைத்தாள் ஒட்டியிருந்தது. அதன்மீது `The Great Lifco Dictionary' என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. பழுப்பு நிறப் பக்கங்கள் என்னை வசீகரித்தன. பக்கங்கள் அனைத்திலும் தண்ணீர் பட்டது போன்ற கறை படர்ந்திருந்தது. ஒரே ஒரு பக்கம் மட்டும் பாதி கிழிந்த அகராதியின்  விலையைக் கேட்டேன். 200 ரூபாய் என்றார். விலை கொஞ்சம் குறைக்க வாய்ப்பிருக்கிறதா என்றேன். இல்லைங்க அய்யா, பக்கங்கள் அதிகமுள்ளது. படிக்க அருமையாக இருக்கும் என்றார். கையில் பணம் இல்லை. அண்ணா திரையரங்கின் வாசலில் இருந்த ஏடிஎம்மைக் காண்பித்து, இருங்க பணம் எடுத்து வருகிறேன் என்றேன். ஏன் அவ்வளவு தூரம், இதோ பக்கத்தில் இருக்கிறது என்று இன்னொரு ஏடிஎம்மைக் காண்பித்தார். கல்லூரி படிக்கும் போது ஒரு புது Lifco அகராதி வாங்கியிருந்தேன். அது இப்போது கிழிந்துவிட்டது. சில பக்கங்கள் தொலைந்துவிட்டன. கிழிந்ததை ஒட்ட வைக்கலாம்; தொலைந்ததை மீட்க முடியாது. முடியாததை முயன்று முயன்று ஏன் இருப்பதையும் தொலைக்க வேண்டும். இப்போது ஒன்றே ஒன்றுதான். கிழிந்துவிடாமல் கனத்த பழுப்பு நிறப் பக்கங்களை வீட்டில் சேர்க்க வேண்டும்.

16.03.2022

புதன்கிழமை

Friend Request ஐ எப்போது Accept செய்வாய் தோழி!

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியத்திற்கும் மேல் அலுவலகம் வந்திருந்தேன். குதிரைவால் வசனகர்த்தாவான ராஜேஷ் அழைத்து `Parellel Mothers' படத்திற்கு ஒரு டிக்கெட் இருக்கிறது நீங்க போக முடியுமா என்றார். ``சாயங்காலம் சீக்கிரம் வந்து எங்களைப் பூங்காவுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்'' என்ற மகளின் கட்டளையை எண்ணியபடி யோசித்தேன். என்னங்கய்யா படம் பார்க்க யோசிக்கிறீங்க என்றார். சரி போகிறேன் என்றதும் வாட்ஸ் அப்பில் டிக்கெட் அனுப்பினார். நன்றி என்றேன். நட்புக்குள் இந்த நன்றியெல்லாம் வேண்டாம், ஃப்ரீயா விடுங்க என்றார். `ஃப்ரீயா விடுங்க' என்னும் சொற்கள் தோழி ஒருத்தியை ஞாபகப்படுத்தின. 

அது பீஃப் கவிதைகள் வெளிவந்த சமயம். பாரதியார் பூங்காவில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் போது, இடையில் முகநூலில் `என்னைத் தெரியுமா' என்கிற செய்தி என் இன்பாக்ஸ்க்கு வந்தது. `சத்தியமா தெரியாது' என்றேன். `சரி இனித் தெரிந்துகொள்வோம்' என்று சொன்னார். அதைத் தொடர்ந்து நிறைய விசயங்கள் பகிர்ந்துகொண்டோம். ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகச் சென்ற உறவு பேரன்பாகியது. அடிநெஞ்சிலிருந்து பேசிய சொற்கள் இன்னும் அலையடித்தபடியே உள்ளன. அவ்வப்போது நான் உடையும் போது, பயந்து நடுங்கும் போது `ஃப்ரீயா விடுங்க, ஃப்ரீயா விடுங்க' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். முன்பின் பெண்களுடன் பேசிப் பழகாததால் அவருடைய அன்பை எதிர்கொள்ள முடியாது தவித்தேன். உனக்கு எதுவேணுமென்றாலும் நான் செய்கிறேன், உன் வளர்ச்சிக்கு நான் கடைசிவரை உறுதுணையாக இருப்பேன் என்னும் சொற்கள் இன்னும் காதில் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. 

அதீத அன்பைச் சந்தேகிக்க ஆரம்பித்தேன். பெண்களின் உடையை, நெயில் பாலீஸை, லிப்ஸ்டிக்கைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் மனநல மருத்துவர் ஷாலினியின் உரையை மேற்கோள் காட்டினேன். அங்கிருந்து சிறிய புரிந்துகொள்ளாமைத் துளிர்விட்டது. மேலும், எனக்குத் தோழி ஒருத்தி இருப்பதாகவும் கூறினேன். இருவரும் ஒருமுறை சினிமாவுக்குச் சென்றிருக்கிறோம் என்றேன். அக்கணத்தில் அவர் சற்று உடைந்து போனதாக உணர்ந்தேன். ஆனால், தோழியும் நானும் தொட்டுகூடப் பேசவில்லையென்றால் நீங்கள் நம்பவா போகிறீர்கள். படம் முடிந்து சுரங்கப் பாதையில் ரயிலேற்றி அனுப்பி வைத்தேன். அவர் விடைபெறும் போது தூரத்து உறவினரைப் பார்த்தது போல் இருக்கிறது என்றார். மேலும், அவ்வப்போது உங்களின் அன்பு எனக்கு என் அப்பாவை ஞாபகமூட்டுகிறது என்றும் கூறுவாள். இப்போது இரு தோழிகளும் என்னிடம் பேசுவதில்லை. 

` ஃப்ரீயா விடுங்க' என்று சொன்ன தோழியை ஒருகட்டத்தில் வாட்ஸ் அப்பில் பிளாக் செய்தேன், பிறகு அன்லாக் செய்தேன். முகநூலிலும் unfriend செய்துவிட்டேன். இப்படி அவரிடமிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னைத் துண்டித்துக்கொண்டே சென்றேன். ஒரு கட்டத்தில் இவன் ஓவரா பண்ணுகிறான் என்று தோன்றியிருக்கும். என்னைவிட்டு எங்கோ போய்விட்டார். அவரைச் சரியா புரிந்துகொள்ளவில்லையோ என்கிற குற்றவுணர்வு என்னை ஆட்டுவிக்கத் தொடங்கியது. பேசி இரண்டு வருடமாகப் போகிறது. முகநூலில் மீண்டும் Friend Request கொடுத்தேன். பல மாதங்கள் உருண்டோடிவிட்டன. இன்னும் அவர் என் நட்பை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவ்வப்போது அவரின் டைம் லைனைத் தேடுகிறேன் ; வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸைப் பார்க்கிறேன். இன்னும் ஒருமுறை கூடச் சந்திக்காத தோழியின் முகம் வந்து வந்து போகிறது. எப்போது என் நட்பை ஏற்பார் தெரியவில்லை. ஏதோ ஓர் நொடியில் யாரோ ஒருவர் உதிர்க்கும் சொற்கள் அடிநெஞ்சைப் பிடுங்கிச் சென்றுவிடுகின்றன. ஏதோவொன்றை எழுத ஆரம்பித்து இப்படி முடித்துவிட்டேன். ஆரம்பமும் முடிவும் தன்னைத் தானே தெரிவு செய்துகொள்கின்றன. சரி `ஃப்ரீயா விடுங்க' பார்த்துக்கொள்வோம்.

15.03.2022

செவ்வாய்க்கிழமை

நவீனக் கவிதையின் திரைமொழி - குதிரைவால்

மார்ச் 12 அன்று குதிரைவால் திரைப்படம் பார்க்க அப்படத்தின் இணை இயக்குநர் அரவிந்தன் அழைத்திருந்தார். இதற்கு முன்பு ஓர் நாள் சாலிக்கிராமம் பிரசாத் லேப்பில் எழுத்தாளர்களுக்காக ஒரு காட்சி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருப்பதாக நண்பர் தமிழ் அழைத்திருந்தார். அன்று நீலம் இதழ், பிரின்ட் அனுப்புவதற்கான இறுதிக்கட்டப் பணிகளால் என்னால் கலந்துகொள்ள முடியவில்லை. எனவே, மீண்டும் ஒரு வாய்ப்புக் கிடைப்பதைத் தவறவிடக் கூடாது என்று எண்ணினேன். நுங்கம்பாக்கத்தில் உள்ள Magic Lanten முன்னோட்டத் திரையரங்கில் திரையிடுவதாகக் கூறியிருந்தார். அங்குதான் சார்பட்டா பார்த்தேன். எனவே, சொன்னவுடன் இடக்குழப்பமின்றிச் செல்ல முடிந்தது. எழுத்தாளரும் நெருங்கிய நண்பருமான ராம் முரளி உடன் வந்திருந்தார். ராம் முரளி நெய்வேலியைச் சேர்ந்தவர். கவிஞர் ஷங்கர்ராம சுப்ரமணியன் மூலம் அறிமுகமானவர். ஷங்கரைப் போல வண்டி எடுத்துக்கொண்டு என்னைத் தேடி வரும் பேரன்பு கொண்டவர். எளிய பின்புலமும் ஆழமான அறிவும் கொண்ட ராம் முரளி நீலம் இதழில் மிலன் குந்தரே, கூகிவா தியாங்கோ நேர்காணலை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். எதையும் அர்ப்பணிப்புடன் செய்யும் இவர் சமீபத்தில் சத்ய ஜித்ரேயின் `childhood days' நூலினைக் `குழந்தைப் பருவ நாட்கள்' என்னும் தலைப்பில் நற்றிணைப் பதிப்பகம் மூலம் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

திரையரங்கின் முன்னே வண்டியை நிறுத்திவிட்டு உள் நுழைந்தோம். மூன்றாவது மாடியின் வரவேற்பறையில் மூன்று பேர் நின்றிருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் இயக்குநர் என்றும் மற்றொருவர் ரைட்டர் என்றும் அறிமுகப்படுத்திச் சிறு தண்ணீர் போத்தலைக் கொடுத்து வரவேற்றனர். எங்களுக்குப் பின் ஆனந்த் குமரேசன் சக கலைஞர்களுடன் நின்றிருந்தார்.  ஆனந்த் குமரேசன் குரு நானக் கல்லூரியில் கணிதம் படித்தவர். எனக்கு சீனியர். அது 2002 - 2005.  பின்பு, 2011 ஆம் ஆண்டில் ரஷ்யன் கலாச்சார மையத்தில் நடைபெற்ற எஸ்.ராவின் உலக இலக்கியப் பேருரையில் சந்தித்துப் பேசினேன். ஆனால், உன்னைக் கல்லூரியில் பார்த்ததே இல்லையே என்னும் பாவனைதான் அப்போது அவருக்கு இருந்தது. இப்போதும் அந்த மனநிலைதான் இருக்கிறது. சிற்சில சமயங்களில் மிகவும் அன்போடும் பழகியிருக்கிறார். தேவி திரையரங்கில் `பூலோகம்' திரைப்படத்தை இருவரும் கண்டு ரசித்திருக்கிறோம். ஒரு கலைஞன் அரசியல் கூர்மையுள்ளவனாய் நிலைபெறுவது அவசியம் என்பது அன்றைய சந்திப்பின்  சாரமாக இருந்தது. கடுமையான வாசிப்பையும் திரைத்துறை சார்ந்து நுட்பமான பார்வையும் கொண்டவர். எதையும் கட்டுடைக்க வேண்டும் என்கிற மீறலைக் கல்லூரிக் காலத்திலிருந்து இப்போது வரை தக்கவைத்திருக்கும் கலைஞர்.   

அரங்கினுள் சென்று அமர்ந்தோம். ஸீரோ டிகிரி காயத்ரி, உதவி இயக்குநர்கள் அன்பு, பாலா, கலர்ஸ் தீபன் என மிகச் சிலரே தெரிந்த முகங்களாக இருந்தன. மன்னிக்கவும் இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் திரையிடல் ஆரம்பித்துவிடும் என்று முதலில் தகவல் தெரிவித்த சிறிது நேரத்தில் இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் ஆரம்பித்துவிடுவோம் என்று சொல்லிச் சென்றனர். மூன்றாவது முறையாக வந்து, தொழில்நுட்பக் கோளாறு என முதல் தளத்திற்குச் செல்லும்படி கூறினார். 

இதிகாசங்களும் புராணங்களும் காப்பியங்களும் வரலாறும் திரைத்துறையில் அடுத்தடுத்து வெவ்வேறு கோணங்களில் எடுக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. பின்பு, மனிதனின் வாழ்வியலில் மீது கேமரா ஒளி பாய்ந்தது. வறுமையும் வலியும் துரோகமும் காதலும் காமமும் கொண்டாட்டமும் பண்பாட்டுப் பின்னணியில் எடுத்துரைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கதா நாயகத்தன்மை வேர்கொள்ள ஆரம்பித்த போது அதை நகலெடுக்கும் தன்மை இன்று வரை தொடர்ந்து வருகிறது. புதிதாகத் தலைப்புகூட வைக்க முடியாத சிந்தனை வறட்சியும் தலைப்பை, பாடலை, இசையை, பாடல் வரிகளை போலச் செய்தலும் திரைத்துறையின் சாபக்கேடுகள். சூப்பர் ஸ்டார் என்கிற மாயை அல்லது மமதை எல்லோரையும் ஆட்டுவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து விலகிய இன்னோர் போக்கு என்னவென்றால் இலக்கியத்தைத் திரைமொழியாக்குவது. மிகச் சிறந்த முறையில் இதை இயக்குநர் வெற்றிமாறன் முன்னெடுக்கிறார். வெ.சந்திரமோகனின் `லாக்கப்', பூமணியின் `வெக்கை' நாவல்களைச் சர்வதேசத் தளத்தில் கவனப்படுத்தினார். தற்போது சி.சு.செல்லப்பாவின் `வாடிவாசலை'த் திரைப்படமாக எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். சமீபத்தில் நடைபெற்ற நீலம் பதிப்பக நூல் வெளியீட்டு விழாவில் கரன் கார்க்கியின் `மரப்பாலம்' நாவலைத் திரைப்படமாக்கப் பேச்சுவார்த்தை நடைபெறுவதாகத் தெரிவித்தார். இறந்த பின்னும் அடையாளப்படாமல் எத்தனையோ எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் பதிப்பகங்களிலும் நூலகங்களிலும் தூசி படிந்துள்ளன. இவற்றைத் தூசுதட்டும் போக்கு சமீபமாக அதிகரித்துவருவது ஆரோக்கியமான போக்கு.   

குதிரைவால் என்பது யதார்த்தமான தலைப்புதான். அது மனிதனின் பின்னிருப்பதுதான் விநோதத்தை ஏற்படுத்துகிறது. மிகவும் கிரியேட்டிவாக இருந்த டீஸர், படத்தின் மீதான எதிர்பார்ப்பைப் பன்மடங்கு அதிகரிக்கச் செய்திருந்தது. எழுத்தின் போக்கைக் கட்டுடைத்த அல்லது மடைமாற்றிய பிரம்மராஜன், கோணங்கி, ரமேஷ் பிரேதன் திரை வரலாற்றில் முதன்முதலில் டைட்டில் கார்டில் இடம்பெற்றுள்ளனர். உறக்கத்தில் இருந்து எழுந்து பார்த்தால் வால் முளைத்திருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியுறும் நாயகன், ஏன் முளைத்தது என்கிற காரணத்தைக் கண்டு அதை நோக்கிச் செல்லும் பயணம்தான் குதிரைவால். மற்றவர்களின் கண்களுக்குத் தெரியாத வாலின் அசைவு, இவன் உடலில் நெளிவு சுளிவுகளை உண்டாக்கும். இதனால் பொதுச் சமூகத்தின் எள்ளல் தன்மைக்கு ஆட்பட்டபடியே இருப்பான். 

ஒவ்வொரு பிரேமும் நவீன ஓவியங்களின் வண்ணத்திலும் ஒவ்வொரு வசனமும் நவீனக் கவிதையின் தொனியிலும் இடம் பெற்றிருப்பது இதற்கு முன் நிகழாதவை. மேஜிக்கல் ரியலிஸ வகைமையான படத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகள் வழக்கத்திற்கு மாறாக உள்ளன. சூரியன் மறைவதும் நிலவு உதிப்பதும் ஒரே ஃப்ரேமில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. நனவில் தொலைந்ததைக் கனவில் தேடுவதும் திட்டும் போது கழுதை விட்டை என்பதும் அடர்ப்பச்சை கிணற்று நீர் பானையில் சாம்பல் நிறத்திலும் உள்ளன. நவீனக் கவிதையைத் திரைமொழியாக்கிய அனுபவத்தைக் கொடுத்தது. விநோதமான இப்பேரமைதியைக் கண்டு ரசிக்கக் கொஞ்சம் நிதானம் வேண்டும். நவீன ஓவியத்தில் நவீனக் கவிதையில் ஊறி உறைந்து பித்துப் பிடித்தவரால்தான் இப்படியெல்லாம் வசனம் எழுத முடியும். இந்தப் பித்தநிலை இன்னோர் பித்தனுக்கும் வெகுவாகப் பிடிக்கும். இது நீலம் தயாரிப்பின் இன்னோர் பரிமாணம். படம் வெளியான பின் இன்னும் விரிவாகப் பேசுவோம் பித்தர்களே!

14.03.2022

திங்கட்கிழமை

நெடிதுயர்ந்தது மரங்கள் மட்டுமல்ல

சமீபத்தில் ஶ்ரீநேசனின் `கவிஞயம்' கட்டுரைத் தொகுப்பினைப் படித்தேன். அதில், `இஸ்ரேலியம்' கவிதை நூலுக்கான கட்டுரை `அறிவியலும் அரசியலும் குழந்தைகளும்' என்னும் தலைப்பில் இடம் பெற்றிருந்தது. பிரமிளின் புகழ் பெற்றக் கவிதையான E = mc², அறிவியலைப் புராணிகத்துடன் இணைத்து தத்துவமாகக் கண்ட புதிய அறிவியல் கவிதை என்றும் பிரம்மராஜனின் மொழிபெயர்ப்புக் கவிதைகளை அறிவியலின் தாக்கம் கொண்ட பரிசோதனைத்தன்மை வாய்ந்தவை என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். இதன் தொடர்ச்சிதான் பாம்பாட்டிச் சித்தனின் இஸ்ரேலியம் என்கிறார் ஶ்ரீநேசன். முன் பகுதியில் இடம் பெற்றிருப்பதாய்ச் சொன்ன தனிம அட்டவணை என்னைப் பள்ளிப் பருவத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. வேதியியல் பாடத்தில் படித்தது இன்னும் நினைவிருக்கிறது. உடனே படிக்க வேண்டும் என்கிற உந்துதலுக்கு இதுவும் ஒரு காரணம். கூகுளில் தேடினேன், out of stock என்று வரவே நேரிடையாக புது எழுத்து மனோன் மணியத்திற்கு அழைத்து என்.டி.ராஜ்குமார் நூல்களுடன் இஸ்ரேலியத்தையும் அனுப்பும்படி கூறினேன். அவரும் கைவசமில்லை என்றார். நண்பர்களிடம் கேட்டிருந்தேன், அவர்களிடமும் இல்லை. அறிவியல் புனைவு சிறப்பிதழ் `மீ' கொண்டுவருவது குறித்து ஒருமுறை பிரவீண் பஃறுளி பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது பாம்பாட்டிச் சித்தனின் இஸ்ரேலியம் பற்றிப் பேசியது நினைவில் எழுந்தது. அவரிடம் நேற்று மாலை கேட்டிருந்தேன். நாளை காலை கல்லூரி வரும் போது எடுத்து வருகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தார்.   

இன்று காலை V51 பேருந்தில் அலுவலகம் சென்றுகொண்டிருந்தேன். குருநானக் கல்லூரியைக் கடக்கும் போது, பிரவீண் பஃறுளியிடம் கவிதை நூல் கேட்டிருந்தது நினைவுக்கு வர, உடனே அவரைத் தொடர்புகொண்டேன். அரை மணி நேரமாக அதைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றார். துண்டிக்கப்படாத அழைப்பினூடே கிடைத்துவிட்டது எனக் கூற, கல்லூரி வாசலில் காத்திருக்கவா என்றேன். சரி, 15 நிமிடத்திற்குள் வருகிறேன் என்றார். இதற்குள் கல்லூரி சிக்னலைத் தாண்டிச் சென்றது பேருந்து. செக் போஸ்டில் இறங்கி எதிரில் வந்த V51 பேருந்தில் ஏறி குரு நானக் கல்லூரி வாசலில் நின்றிருந்தேன். மாணவ, மாணவிகள் கல்லூரிக்குள் நுழைந்த வண்ணமிருந்தனர். அரும்பு மீசையுடன் கனவுகளுடன் கல்லூரிக்குள் அடியெடுத்துவைத்த 17 வயதுச் சிறுவன் என்னிலிருந்து பிரிந்து இன்றும் வாசலில் நடந்ததைப் பார்த்தேன். 

பிரவீண் வரும் வரை என்ன செய்வது என்று அறியாமல் ஹானஸ்டியில் ஒரு லெமன் டீ குடித்தேன். இதன் விலை 15 ரூபாய். யாருமற்ற ஹானஸ்டியின் மத்தியில் ஒற்றை மின்விசிறி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இதன் சுவரில் காவி, பச்சை, வெள்ளை நிறங்கள் அடிக்கப்பட்டிருந்தன. மென்னிருளில் அதிக நேரம் அமர முடியாமல் சூரிய ஒளிக்கு வந்தேன். பூக்களற்ற பன்னீர் புஷ்ப மரத்தின் கீழ் ஆளுயர மின் பெட்டிகள் துருப்பிடித்திருந்தன. கிழிந்த துண்டறிக்கைகளால் மூடப்பட்டிருந்த அப்பெட்டியின் அருகே முதிர்ந்த வாகை மரம். ஆட்டோக்களற்ற குட் வில் ஆட்டோ நிறுத்தம். அதன் உச்சியில் குழைகளற்ற தென்னை ஓலைகளில் கந்தகம் படிந்திருந்தது. 

ஹானஸ்டிக்கும் ஆக்சிஸ் வங்கிக்கும் நடுவில் இருந்த சண்முகம் ஜெராக்ஸ் கடைக்குச் செல்லும் குறுக்குச் சந்தில் சிறிது நேரம் காத்திருந்தேன். பின் பேருந்து நிறுத்ததில் இருந்த படி கல்லூரிக்குச் செல்லும் வழியில் பார்த்த போது பிரவீண் விருட்டென்று இரு சக்கர வாகனத்தில் விரைந்ததைப் பார்த்தேன். மின்கையொப்பமிட விரைகிறார் என்று புரிந்து சற்று நேரம் கழித்து அழைத்தேன். மன்னிக்கவும் பச்சோந்தி கையொப்பமிடும் அவசரத்தில் உங்களை மறந்துவிட்டேன் என்றார். பரவாயில்லை, கேன்டீன் அருகே இருங்க நான் வந்து வாங்கிக் கொள்கிறேன் என்று உள் நுழைந்தேன். கண்ணாடி பதித்த கருங்கல் சுவரெங்கும் ஓவியங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன. திறந்த வெளி மைதானம் கம்பி வலையிடப்பட்டிருந்தது. இந்த மைதானத்தைச் சுற்றியுள்ள வட்டமான சாலையில் கராத்தே மாணவனாய், என்சிசி மாணவனாய் எத்தனை சுற்றுகள் ஓடியிருக்கிறேன். இதோ நெடுதுயர்ந்த மரங்களின் நடுவே ஒற்றையாளாய் நடந்துசெல்கிறேன். நெடிதுயர்ந்தது மரங்கள் மட்டுமல்ல.

12.03.2022

சனிக்கிழமை

 

Need A Job! - By Poet Pacho

 

அனைவருக்கும் வணக்கம்!

2020 ஆண்டு ஜூன் மாதம் விகடனில் பணி நீக்கம் செய்யப்பட்டதை அனைவரும் அறிவீர்கள். அப்போதிருந்து கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியில் தவித்து வருகிறேன். அரண் செய், நீலம் ஊடகங்களில் கிடைத்த வேலை கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கிறது. ஆனாலும் மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப இயலவில்லை. மாதத்தின் பாதி நாட்களை நண்பர்களின் உதவியால் நகர்த்திக்கொண்டிருக்கிறேன். தொடர்ந்து நண்பர்களிடம் பொருளாதார உதவியை நாடுவது குற்றவுணர்வாக இருக்கிறது. கடன் வாங்கிய வங்கியில் இருந்து தொடர்ந்து வீட்டுக்கு வந்து செல்கிறார்கள். பள்ளி திறந்த பிறகுதான் மீண்டும் மனைவி மக்களைச் சென்னைக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறேன். வங்கியில் இருந்து பணம் கேட்டு வருவதால் என்னை விட வீட்டில் உள்ளவர்கள் உளரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதனால், உங்களிடம் நான் கேட்டுக்கொள்வது குறைந்த பட்சம் 35,000 இல் இருந்து 40,000 வரை சம்பளம் கிடைக்குமாறு ஏதேனும் ஊடகத்தில் பணிசெய்ய வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுங்கள் என்கிற கோரிக்கைதான். கணையாழி, வம்சி, ஆனந்த விகடன், நீலம் (தற்போது வரை) ஆகிய ஊடகங்களில் உதவி ஆசிரியராகப் பணி புரிந்துள்ளேன். கிட்டத்தட்ட ஊடகத்துறையில் 10 ஆண்டு கால அனுபவம் உள்ளவன். என்னைப் பற்றி, என் வேலையைப் பற்றி நான் பணிபுரிந்த ஊடகங்களில் கேட்டு அறிந்துகொள்ளலாம். அப்படி அறியும் பட்சத்தில்  அது உங்களுக்கும் எனக்கும்  உதவியாக இருக்கும். என் மீது  அன்பு கொண்டவர்கள் ஏராளமானவர்கள் உண்டு என்பதை நன்கு அறிவேன். உங்களில் யாராவது இந்த உதவியைச் செய்தால் மிகவும் நன்றிக்குரியவனாக இருப்பேன். என்னுடைய வளர்ச்சியில் முகநூலுக்கும் முகநூல் நண்பர்களுக்கும் இன்றியமையாத பங்குண்டு. என்னை மேலும் வளர்த்தெடுங்கள் ; மேலும்  உற்சாகப்படுத்துங்கள் ; மேலும் கைகொடுங்கள் என்பதை இதன் வாயிலாகக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். ஏனென்றால்  எதிர்காலத்தில் தமிழின் மகத்தான கலைஞர்களில் நானும் ஒருவனாக இருப்பேன். மகத்தானதை நோக்கிச் செல்லுமிந்த இளைஞனை மீட்பது  உங்களின் கடமையும்கூட அல்லவா. 

 குறிப்பு : 

பண உதவி செய்கிறேன் என்று எனது எண்ணுக்கு அழைப்பதை அல்லது உள் பெட்டிக்குச் செய்திகள் அனுப்புவதைத் துளியும் விரும்ப மாட்டேன். எங்கு சென்றாலும் துயர்மிகு காலத்தில் கைகொடுத்த, கைகொடுக்கும் அரண் செய், நீலம் ஊடகங்களையும் அதில் பணிபுரியும் நண்பர்களையும் என்றும் மறவாது இருப்பேன்.

09.03.2022

புதன்கிழமை

எப்போதும் கொஞ்ச முடியாது மகளே!

கீழறையில் செஸ் விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன். வெளியிலிருந்து அழைத்தாள் மகள். என்னம்மா என்றேன். அம்மா உங்களை அழைப்பது கேட்கவில்லையா. நானும் எத்தனை தடவைக் கூப்பிடுறேன் என்றாள் கொஞ்சம் ஆக்ரோசமாக. அம்மா என்னை அழைத்தது கேட்கவில்லை. சரி இப்படி ஆங்காரமாய் ஆவது எதற்கு. மிக இயல்பாக இருக்கச் சொல்லி எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கிறேன் என்றதும். அம்மா கூப்பிட்டாங்க என்று அமைதியாகச் சொன்னாள். மிகவும் இக்கட்டான சூழலில் பாதியிலேயே ஆட்டத்தை முடித்துவிட்டுச் செல்ல முடியாதல்லவா. வருகிறேன் போம்மா என்று சொல்லி அவள் கதவைச் சாத்திச் செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டே யானையை நகர்த்திச் சிப்பாயை வெட்டிவிட்டேன். அதற்கு நேராக இருந்த எதிராளியின் யானை எஞ்சியிருந்த ஒற்றை யானையையும் வெட்டிவிட்டது. நான் செய்த தவறுக்கு மகள்தான் காரணமெனச் சற்றென்று கோபம் வந்தது. கோபத்தின் முன்னே கதவைத் திறந்துகொண்டு பெரிய பப்பாளிப் பழத்துண்டுடன் வந்தாள். பொசுக்கென்று நமந்துவிட்டது கோபம். பழச் சுவையைச் சுவைத்தபடி ஆடினேன். பாதி தூரம் வந்திருந்த சிப்பாயை நகர்த்தி ராணியாக்கிவிட்டான். படையற்ற என் ராஜா எதிராளியின் இரண்டு யானைகளோடும் புதிதாகப் பதவியேற்ற ராணியோடும் கடுமையாகப் போராடித் தோற்றது. 

சிதறிக் கிடந்த பப்பாளி விதைகளை அள்ளிக் குப்பைக் கூடையில் எறிந்துவிட்டு, பழச்சாறை மிதிப்பானில் துடைத்தேன். நிலுவைப் பணிகளை முடிக்க அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். குளித்து முடித்து ஈரமான சந்தனத் துண்டை மூங்கில் நாற்காலியின் மீது உலரப் போட்டு, மேலறை சென்று சாப்பிட அமர்ந்தேன். கறி சூப்பு இருக்கிறது குடிக்கிறீங்களா என்றாள் மனைவி. ஓ எஸ் குடிக்கிறேனே என்றேன். சூப்பைக் கொடுத்து மகனுடன் பகிர்ந்துகொள்ளச் சொன்னாள். தம்பி கறி சாப்பிட்டுக்கொள்ளட்டும் கறி சாப்பிடாத பாப்பாவுக்குச் சூப்பைக் கொடுக்கிறேன் என்றேன். என்னால் குடிக்க முடியாது என்றாள் மகள். என்ன நீ அது வேண்டாம் இது வேண்டாம் என்று அடிக்கடி அடம்பிடிச்சுக்கிட்டே இருக்கிறாய். பேசாமல் வந்து குடி என்றதும் அமைதியாக வந்து அருகில் அமர்ந்தாள். அப்போதும் குடிக்க மறுத்தாள். நீ ரொம்ப நாளாக சேர் வேண்டும் என்று கேட்டாய் அல்லவா, இன்று வாங்கிடலாமா என்றபடி. கூகிளில் என்ன விலை இருக்கும் என்று தேட ஆரம்பித்தேன். என் தேடலில் மகனும் மகளும் கண்கள் வைத்து இது நல்லா இருக்கு அது சூப்பரா இருக்கிறது என்று சொல்ல விலையைப் பார்த்தால் எப்பா ஆயிரக்கணக்கில் எகிறுது. பேசாமல் Second Hand  வாங்கிடலாமா என்றதும் Second Hand என்றால் என்ன எனக் கேட்டாள். ஒரு பொருளைச் செய்து நேரடியாகச் சந்தைக்கு வந்தால் புதிது அல்லவா. அப்படியில்லாமல் ஏற்கெனவே பயன்படுத்திய பொருளை விற்பனைக்கு வாங்குவதுதான் Second Hand என்றேன். ஓஹோ என்கிற குரல் கோரஸாகக் கேட்டது. சரி ஒரு சேர் மட்டும் இப்போதைக்கு வாங்கிவிட்டு மற்றொன்று அடுத்த மாதம் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்கிற முடிவுக்கு வந்தால் மகள் முகம் சுருங்கிவிட்டது. சரி இன்று இரண்டு வாங்கிவிடுவோம் என்றேன்.

அம்மாவிடம் ஏதோ கிசுகிசுத்தாள். என்னவென்று விசாரித்தால், சூப்பைக் குடிக்கமுடியவில்லையாம். இங்க கொடு எவ்வளவு குடித்திருக்கிறாய் என்று பார்ப்போம் என்றேன். கொடுக்க மறுத்து இவ்வளவுதான் இருக்கிறது என்று டம்ளரின் மீது கோடு கிழித்தாள். யேம்மா கொடுத்ததே அவ்வளவுதானே என்றேன். உம்மென்று ஆகிவிட்டாள். ஆவி பறக்கும் பிரியாணிக்கு மின் விசிறியைச் சுழலவிட்டேன். காய் திங்க மாட்ட, பழம் திங்க மாட்ட, கறி திங்க மாட்ட ஆனால் க்ரீம் பிஸ்கட், க்ரீம் பன்னு மட்டும் எத்தனை வேண்டுமானாலும் சாப்பிடுவ அல்லவா. போ... சேரும் இல்ல மோரும் இல்ல. எப்போது நீ இதெல்லாம் சாப்பிடுகிறாயோ அப்போது வாங்கித் தருகிறேன் என்று அலுவலகம் கிளம்பிவிட்டேன். டாடா சொன்னேன் மகன் மட்டும் டாடா சொன்னான். மகள் என் முகத்தையே பார்க்கவில்லை. நானும் கிளம்பிவிட்டேன்.  

தடம் எண் 23C பேருந்து நந்தனம் தாண்டி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. வீட்டிலிருந்து அழைப்பு. சொல்லுங்க மேடம் என்றேன். நான் மேடம் இல்லை, உங்கள் பொண்ணு என்றாள். சொல்லும்மா என்றேன்... ஒரே அமைதி. அட சொல்லும்மா, இந்தா... இந்தா... இப்பச் சொல்லப் போறீயா இல்லையா. எப்ப வருவீங்க என்றாள். நான் அப்புறம் பேசுகிறேன் என்று அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டேன். 

06.03.2022

ஞாயிற்றுக்கிழமை